Wat een benauwdheid...

Deze week kan ik me eindelijk weer iets meer op m’n werk concentreren en iets minder op de politieke crisis. Wat goed is, want het is doodvermoeiend 24 uur per dag ermee bezig te zijn. Voor zover ik nu heb begrepen, vindt morgen overleg plaats tussen Micheletti, Zelaya, en de president van Costa Rica. Ik ben benieuwd wat daar uit zal komen. Ondertussen is het nog altijd rustig in Santa Rosa.

Poeh, ik merk nu wel dat ik zwaarder begin te worden... Ik heb soms amper energie om met Bo te lopen en ben na een half uur al moe. Enerzijds door de afschuwelijke benauwdheid die in de lucht hangt, en anderzijds omdat ik steeds meer energie moet gebruiken om Bo onder controle te houden wanneer er een hond langskomt (niet elke hond gelukkig, maar er zijn er een paar die met Bo willen vechten). Dus elke keer wanneer ik met hem loop, let ik meer op andere honden dan dat ik geniet van de wandeling – m’n route moet ik dus constant aanpassen. Nu kan ik wel een man gebruiken ;-) – niet alleen voor de boodschappen (ik sjouw me te pletter), maar ook om met Bo te lopen!

Afgelopen maandag hadden we eindelijk – na 2 maanden – een meeting met het (te vormen) communicatieteam. Claudia heeft me flink geholpen iedereen een goede schop onder de kont te geven en samen hebben we een aantal deadlines gezet voor acties die al veel te lang openstaan. Maar ik ben nog steeds het meeste bezig met het uitvoeren van operationele taken en word lang niet bij alles wat voor mij van belang is, betrokken. Maar ach, een paar dingen gaan nu hopelijk alsnog goed lopen en ik kan niet verwachten dat alles als een trein gaat.

Onzekerheid blijft...

Afgelopen vrijdag is het gelukkig rustig gebleven hier in Santa Rosa. Zaterdag was een vredesdemonstratie hier en ook die is gelukkig rustig verlopen. Veel buitenlanders hadden zich, net als ik, er helemaal buiten gehouden en zijn ook niet gaan kijken. Voor aanvang van de demonstratie was ik op straat en het leek wel of de halve stad zowat meedeed. Toen ik om 12 uur weer buiten was, leek het alsof er niks was gebeurd, dus ik was alweer opgelucht. Vandaag was ook alles rustig in Santa Rosa, al zag ik eind van de middag wel een aantal militairen posten bij het basketbalveld tegenover mijn huis. Maar goed, verder alles tranquilo hier.

Vanmiddag laat werd de avondklok naar 18.30 uur gezet, dus toen ik met Astrid en Bo door de stad liep, kwam een vrouw ons vertellen dat het beter was om naar huis te gaan – het was 18.15 uur en de avondklok zou snel ingaan. We hebben nu dus bijna 12 uur avondklok (tot 5 uur ’s ochtends) en deze zal morgenavond waarschijnlijk ook gelden. Je zag de meeste mensen ook naar huis lopen en toen ik om 7 uur naar buiten keek, zag ik niemand op straat. Terwijl er normaal altijd nog mensen buiten voetballen, basketballen, beetje rondhangen..

Vandaag zou Zelaya in Tegucigalpa aankomen, maar dat is uiteindelijk niet gelukt. Legerauto’s hadden de (gesloten) luchthaven geblokkeerd en zodoende kon het vliegtuig uiteindelijk niet landen (volgens Telesur TV is het uiteindelijk in Managua, Nicaragua geland).

De halve dag zat ik aan tv en internet gekluisterd om op de hoogte te blijven. Maar het is zo moeilijk om tussen al het nieuws dat je hoort, de waarheid te vinden. Niemand weet wat hij moet geloven. Zo hield de nieuwe regering een persconferentie, waarin men bleef volhouden dat alle acties legaal zijn verlopen. Er werd beweerd dat Nicaragua z’n troepen bij de grens heeft klaar staan, terwijl de president van Nicaragua dit ontkent. Ik weet ook niet meer wat ik moet geloven.

Ik weet alleen dat de onzekerheid blijft, niemand weet wat er gaat gebeuren en dat brengt natuurlijk onrust met zich mee. Het land wordt onvrijwillig in voor- en tegenstanders verdeeld en iedereen heeft andere informatie. Ongelooflijk hoe snel de situatie in een land zo kan verergeren en dat je machteloos moet afwachten.

Een jaar in Honduras

Gisteren was het precies een jaar geleden dat ik naar Honduras ben vertrokken. En heb ik amper stil kunnen staan bij wat er allemaal is gebeurd in een jaar, zoals:

• een lastige start op kantoor zonder medewerking van mijn collega,
• een noodtoestand in het land door overstromingen veroorzaakt door een Tropische Depressie,
• een nieuwe directeur omdat de vorige werd bedreigd en het land moest ontvluchten,
• een hond gekregen die nu bijna even groot is als ik wanneer hij tegen me opspringt.... oke, ik ben niet heel groot, maar toch ;-),
• geen collega meer op de afdeling door een budgettekort (mede door de financiële crisis),
• gevallen voor en zwanger geworden van een “tipico latino” ;-),
• een aantal aardbevingen, waarvan de laatste deze week nog plaatsvond,
• en dan nu een staatsgreep.

Met nog 7 weken te gaan voor m’n zwangerschapsverlof naar Nederland, vraag ik me af wat ik nog allemaal kan verwachten. Gisteren stormde het weer zo hard, dat het halve kantoor onder water stond en collega’s me bij de arm pakten, bezorgd dat ik uit zou glijden. Eenmaal thuis kon ik ook flink dweilen.

Helaas was de stemming er gisteren niet echt naar om flink te feesten. Uit veiligheidsredenen is gisteren besloten dat het beter is wanneer ik vandaag thuis blijf. NGO’s kunnen nu doelwit worden, aangezien zij over ’t algemeen worden aangezien als anti-regering, iets wat overigens niet terecht is. Deze dreiging kan te maken hebben met een decreet dat gisteren door de nieuwe regering is ingevoerd, waarin een aantal individuele rechten wordt beperkt.

En dus zit ik thuis bij Bo, in afwachting of er iets gaat gebeuren. Morgen is er een vredesdemonstratie hier in Santa Rosa, dus laten we hopen dat die ook vreedzaam verloopt. Het is nog steeds niet helemaal duidelijk of Zelaya dit weekend terugkeert naar Honduras, of toch zijn terugkeer uitstelt door druk van andere landen. Wederom zal dit geen rustig weekend worden...

Drukte op kantoor

Laat ik eerst even voorop stellen dat mijn blog een persoonlijke blog is, waarin ik m’n ei kwijt wil over m’n werk en leven hier in Honduras. Ik waardeer het niet wanneer het wordt gebruikt als forum over de politieke crisis in Honduras en al helemaal niet wanneer de andere persoon anoniem blijft. En dus heb ik een aantal reacties verwijderd. Ik zou het erg vervelend vinden als ik straks m’n blog weer moet blokkeren.

Het is ongelooflijk hoe graag mensen uit je willen trekken of je pro-Zelaya of pro-Micheletti bent. Alsof er per definitie geen andere oplossing is! Binnen ASONOG proberen we zo objectief mogelijk te blijven – we kiezen niet voor de een of de ander, maar beoordelen de situatie an sich: een staatsgreep zoals die hier heeft plaatsgevonden, kan niet worden goedgekeurd in een democratie.

Claudia en ik zijn elke dag bezig nieuwsberichten te zoeken, binnengekomen mails na te pluizen en zodoende een betrouwbaar beeld te schetsen van de ontwikkelingen. Er gaan ontzettend veel geruchten rond die niet kunnen worden geverifieerd, dus daar communiceren we liever niet over. Veel NGO’s in omringende landen sturen hun steun voor organisaties als ASONOG en het doet goed te horen hoeveel mensen een warm hart toedragen aan Honduras.

Intussen gaat het dagelijkse leven natuurlijk ook gewoon door, en wanneer ik buiten op straat ben, lijkt het alsof er niets aan de hand is. En da’s aan de ene kant maar goed ook, want onnodige paniek zaaien is het laatste wat we hier nodig hebben. Zelaya heeft aangekondigd pas zaterdag a.s. terug te keren, om de deadline van 72 uur van de Organisatie van Amerikaanse Staten voor de nieuwe regering om af te treden, te respecteren. Dus de spanning is enigszins verschoven.

Ik ben intussen zelf weer een stapje verder met m’n reis voor Bo: na zo’n 1,5 maand communiceren met Continental, heb ik eindelijk een reservering voor de reis (waarop staat dat Bo zo’n 20 kilo weegt en 10 weken oud is – ik kan me zo’n puppy haast niet voorstellen ;-)) en een geschatte prijs ontvangen, die de helft is van wat ze me eerst hadden gegeven. Klantvriendelijkheid was ver te zoeken bij de Customer Service in de VS! De volgende uitdaging wordt een kennel vinden om hem in te vervoeren... en dan ben ik er bijna! Met nog 7 weken te gaan zou je denken dat dat moet lukken, maar ik ben al vanaf eind april bezig met alles te organiseren!

De spanning stijgt...

De afgezette president Zelaya is van plan om donderdag naar Tegucigalpa te reizen om daar zijn werk als president van Honduras weer op te pakken. De spanningen stijgen dus, want wat gaat er gebeuren? Hoe gaat de nieuwe regering reageren?

Intussen gaan de protesten in veel plaatsen door, is de burgemeester van Colon bij protesten uit zijn ambt ontheven en past politie en leger geweld toe bij demonstraties tegen de nieuwe regering. Vandaag vond in Tegucigalpa ook een demonstratie plaats VOOR de nieuwe regering, en daar werd uiteraard geen spatje geweld tegen gebruikt. Opnieuw werd vanochtend een nationale TV-zender gesloten door het leger en kunnen veel radio- en tv-zenders nog altijd niet uitzenden (behalve de pro-Micheletti kanalen). Ontvoeringen van journalisten vinden ook nog steeds plaats. Zo is een journalist, met wie een collega vaker samenwerkt, samen met z’n dochtertje van nog geen 2 jaar ontvoerd en voor zover ik weet, nog niet terecht..

Door de gesloten grenzen dreigt er snel een benzinetekort te komen en wie weet op lange termijn ook een voedseltekort. Veel sociale organisaties uiten hun zorgen over de politieke toestand via internet en proberen vooral zoveel mogelijk op internationaal niveau bekend te maken welke misdaden er momenteel in dit land worden gepleegd.

En het blijft moeilijk een mening te geven over de hele situatie. Zelaya wordt nu door omringende landen als een soort van held gezien, terwijl hij natuurlijk ook een grote boef is – en dat weten veel mensen hier natuurlijk ook. Wat voor de meeste organisaties hier vaststaat, is dat de staatsgreep illegaal was, een misdaad tegen de democratie is en dat de nieuwe president niet mag worden erkend als nieuwe president. Maar een oplossing vinden zal moeilijk zijn: er wordt verwacht dat het niet gemakkelijk zal zijn Zelaya zijn oude positie terug te geven.

Het ministerie van Buitenlandse Zaken in Nederland heeft inmiddels niet-essentiële reizen naar Honduras afgeraden. Laten we hopen dat er morgen beter nieuws is en we een beetje uit de spanning van de afgelopen dagen kunnen komen.

(bijgaande foto’s heb ik op internet gevonden – demonstraties in Tegucigalpa)

De dag na de coup... en we worden in onwetendheid gehouden

Veel nieuws heb ik niet te melden: alle media in Honduras zijn afgesloten, alleen de regering kan berichtgeving doen. Wat we vandaag hebben gehoord, is dat de grenzen met Nicaragua, El Salvador en Guatemala 48 uur gesloten zijn, dat de regeringen die verbonden zijn in de ALBA (o.a. Venezuela, Cuba, Bolivia) hun ambassadeurs uit Honduras hebben teruggeroepen. Verder dat de Hondurese regering claimt dat er geen sprake was van een militaire staatsgreep: dat het Hooggerechtshof het leger bevel heeft gegeven om de president te arresteren voor al zijn misdaden, dat zijn “ontslagbrief” meteen door het parlement werd goedgekeurd en dat vervolgens de voorzitter van het parlement, Micheletti, werd geinaugureerd tot interim-president van Honduras. Alle landen die hebben gereageerd op de staatsgreep, hebben hem afgekeurd en erkennen de nieuwe president niet.

En de bevolking? Die wordt in het duister gelaten. En de meningen zijn verdeeld. Wat ik zo in het algemeen hoor, is dat velen de staatsgreep afkeuren, hoe slecht ze de president ook vonden. En dat niemand had verwacht dat dit zou gebeuren. Sommigen hopen op steun en hulp van buitenaf, anderen vinden dat het buitenland zich niet mag bemoeien met deze interne politieke crisis. De buitenlandse kranten geven aan dat het relatief rustig is in het land, maar we horen hier ook berichten over ontvoeringen en geweld van de politie tegen demonstraties.

Het is dus afwachten wat er gaat gebeuren. Binnen onze organisatie wordt iedereen aangeraden de komende dagen niet buiten Santa Rosa te gaan.

Staatsgreep in Honduras - nieuwe president

Velen hebben vast inmiddels gelezen of gehoord over de staatsgreep in Honduras vanochtend, waarbij de president uit z’n bed werd gehaald en naar Costa Rica werd vervoerd. Zelf kwam ik er pas rond 12 uur achter, aangezien we vanaf ongeveer 7 uur vanochtend geen electriciteit hadden (zoals op vele plaatsen in het land). Dus toen we eenmaal stroom hadden, werd me pas duidelijk wat er aan de hand was. Aangezien vrijdag een aantal keer werd gespeculeerd over een staatsgreep zaterdag en er toen niks gebeurde, dacht ik dat het allemaal wel mee zou vallen.

Inmiddels heeft Honduras een nieuwe, interim-president, Micheletti. Hij zal tot eind januari 2010 president van Honduras zijn – bij de verkiezingen in november zal een nieuwe president worden gekozen. Volgens de wet is hij de legale opvolger van de president, wanneer deze zijn ontslag indient. Je hoort nu verschillende verhalen over de hele politieke toestand in Honduras en het is helemaal opmerkelijk om nieuwsberichten vanuit Venezuela, Cuba, ed. Te horen – landen wiens presidenten 100% achter Mel Zelaya staan. Chavez heeft eerder dit weekend geroepen Honduras binnen te vallen “om de Hondurese bevolking te steunen” wanneer een staatsgreep zal worden gepleegd, en op TV zelfs de nieuwe president belachelijk gemaakt op een manier die me deed denken aan hoe Balkenende een paar jaar geleden “Harry Potter” werd genoemd.

Het is lastig een standpunt te krijgen of te nemen over de hele situatie. De meningen van mensen verschillen ook behoorlijk. In feite schiet de Hondurese bevolking er niet veel mee op: Zelaya was geen goede president en was in veel opzichten verkeerd bezig en de nieuwe president is zo ongeveer de meest corrupte persoon van Honduras. En de kandidaten voor de verkiezingen in november zijn evenmin ideaal.

In Santa Rosa hebben we er vandaag amper iets van gemerkt: alsof het een alledaagse zondag was. Maar inmiddels heb ik wel begrepen dat er op de weg veel militaire controles zijn geweest, maar dat ze niet zozeer angst aanjagen.

Er is een “curfew” ingelast van vanavond 9 uur tot morgenochtend 6 uur in het hele land. En morgenavond vanaf 6 uur. Morgenochtend hebben we een meeting op werk over de hele situatie, kijken wat ons te wachten staat. Zolang omringende landen zich er maar niet teveel mee gaan bemoeien, zeker wanneer iemand als Chavez zulke gevaarlijke uitspraken doet.